Ik breng je naar Rome

 Dinsdag 30 september, Gewone dingen die helemaal niet zo gewoon zijn. Vandaag lopen we richting Namur. Een wandeling langs mooie stille stukken. Stilte die ik met open armen ontvang. In die stilte hoor ik jou het best. Ik ga met de trein naar het beginpunt. Alles lijkt zo gewoon, alles zo normaal, de wereld draait natuurlijk gewoon door. Het waren juist die dingen die jij heel normaal vond, die mij altijd zo blij hebben gemaakt. Die mij raakte. Als ik na een dag werken later thuis kwam dan jij, stond er een muziekje aan, was de stofzuiger door het huis gehaald en stond er een heerlijke warme maaltijd op mij te wachten. Als ik na het eten de tafel begon af te ruimen, was het voor jou heel normaal even te helpen. Jij afwassen en ik afdrogen terwijl de koffie aan het pruttelen was. Jouw heel normaal, was voor mij een ‘zo kan het dus ook’ ervaring. Juist die gewone dingen die misschien voor heel veel mensen heel normaal zijn, vond ik zo fijn, zo warm, zo huiselijk en zo’n verademing. ...

 Maandag 29 september, Mooie lieve man, Vandaag wandelen we van Amay naar Andenne. Ik zet mijn passen, ik bewandel mijn weg, maar het lukt me nog niet te ontsnappen aan die meewarige blikken. De ogen die staren bij het alleen neerstrijken op een terras, wat onmiskenbaar anders voelt, en niet lijkt te passen tussen de geliefden, families en feestende vrienden. Ik gebruik een boek als schild. Ik ben niet alleen, ik heb mijn vrienden bij me! Toch voel ik deze momenten een ‘petit jealousy’. Niet het soort jaloers dat vol zit van afgunst en wrok, maar een jaloers voortkomend uit de vraag waarom jij mij moest verlaten. Waarom onze geschiedenis maar zo vluchtig mocht zijn. Onze kleine historie, ons verhaal dat korter is dan de meeste novelles, maar langer dan slechts een anekdote.  Ik probeer een lach op mijn gezicht te toveren.  Opeens ben ik terug op het strand in Dubrovnik en hoor ik je zeggen: “Als jij lacht, kijken zelfs de meest jaloerse vrouwen om in verwondering”.  ...

 Zondag 28 september Mooie lieve man, Vandaag wandelen we van Luik naar Amay. Een wandeling van ruim 20k, goed te doen dus. We staan op met mooi weer en ik hoop dat we dat ook zo houden. Ook vandaag voelt de dag leeg.  Lijkt het alsof de wereld eigenlijk een beetje aan mij voorbij gaat. De afgelopen weken was die leegte zo voelbaar dat het soms een deel van mij leek te zijn. Alsof het zich uitstrekt tot alles dat ik ben. Misschien omdat de dagen doelloos waren. Lange lege dagen die eindigen in donkere eenzame nachten. Waarbij het voelt alsof de uren zich lijken uit te rekken. Alsof zich een moeras om mijn enkels vormt, die het mij het lopen bijna onmogelijk maakt. Gek genoeg: wandelen helpt. Dat is een doel op zichzelf. Vandaag begraaf ik die leegte. Een doel help me uit bed te komen. Helpt me even uit dat dal te kruipen en het lef te hebben de zon te zien. En die zagen we ook vandaag lief.  Een heerlijk warm zonnetje dat onze wandeling verwarmde. Dank daarvoor. Het was f...

 Zaterdag 27 september  Mooie lieve man, Het heeft even op zich laten wachten, maar we zijn dan eindelijk weer op pad. Vandaag wandelen we van Maastricht naar Luik. Een flinke wandeling en hopelijk laat het lijf het niet afweten. Het was de bedoeling om eind augustus het wandelen weer op te pakken. Maar ik werd ziek. Mijn hemoglobine waarde was zo laag dat zelfs een tripje naar het toilet voelde als een uitputtende activiteit. We zijn heel wat gedoe, ziekenhuis bezoekjes, bloedprikken, echo’s en onderzoekjes verder, maar er is een uitslag en de 16e oktober ga ik onder het mes. Dus geen zorgen. Weg met de poliepen en vleesbomen en dan hopen dat ik van alle klachten verlost zal zijn. Ik heb je wel gemist hoor. Die sterke armen die me in zich sluiten. Dat gevoel van veiligheid, van steun de afgelopen weken. Ik had je graag bij me gehad. Ik hoor je zeggen; ‘kom maar meisie, geen zorgen, alles komt goed’. En ik bedenk hoe je me in je armen neemt en me tegen je aandrukt.  Je wa...